Gepost door Casper Egas op 16 juli, 2010
XBW review: Green Day Rockband
Green Day is een Amerikaanse alternatieve rockband met punkwortels. Ze bestaan al sinds 1987, maar zijn pas midden jaren negentig doorgebroken. Ik moet toegeven dat ik Green Day niet de meest legendarische band voor een eigen Rockbandspel vind. In de Verenigde Staten is Green Day een erg populaire band, maar gezien de populariteit in Europa waren er denk ik nog heel wat meer bijzondere bands te kiezen voor een eigen videogame. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan Queen of Guns N’ Roses.
Niets nieuws
Green Day Rockband volgt in de voetsporen van The Beatles Rockband en voegt eigenlijk niets noemenswaardig toe aan de Rockband formule. Je kunt nog steeds naar hartenlust drummen, zingen en bas- en reguliere gitaar spelen. Zowel grafisch als qua gameplay is alles nog steeds solide, zonder ooit iets geks te doen.
Opvallend is wel dat de presentatie enorm achterblijft bij de Beatles-versie. De intro is matig, de menu’s zijn niet zo prachtig en fantasievol versierd en vooral de optredens zelf zijn dodelijk saai. Er zijn slechts drie verschillende podia waarop de band optreed, en ze zijn allemaal weinig interessant. Dit is echt een tegenvaller na de prachtige ‘dreamscapes’ (droombeelden) uit The Beatles Rockband.
Smaken verschillen
Muziek beoordelen is zeer lastig omdat muziek erg aan smaak gebonden is. Toch wil ik een oordeel vellen over het voorgeschotelde menu, waarbij ik eerst de menukaart maar eens laat zien. Het spel bevat 47 nummers van de band Green Day en geen enkel nummer van een andere band. Opvallend is wel dat vanwege problemen met de master tapes de eerste twee albums geheel afwezig zijn. Om te compenseren zijn de albums Dookie en American Idiot in zijn geheel aanwezig, afgewisseld met enkele nummers van de tussenliggende albums en met het grootste gedeelte van 21st Century Breakdown.
Het prettige aan deze band is dat alle instrumenten genoeg voorkomen, zodat je altijd plezier hebt, of je nu de bassist bent of de zanger. Bij het zingen is het ook mogelijk om bij een deel van de nummers harmonieën te zingen, waardoor het spel met maximaal zes mensen tegelijk gespeeld kan worden: een drummer, een gitarist, en basgitarist en drie zangers. Komisch detail is dat de band zelf uit slechts drie man bestaat. Het samenspelen maakt het spel, mits gespeeld in de eigen huiskamer veel leuker dan als je alleen speelt of online gaat spelen. Je bent namelijk echt samen muziek aan het maken en dat geeft een prachtige sfeer in huis. Online komt dit gevoel helemaal niet over. Je merkt amper of de medestanders het goed of slecht doen, je hoort de zanger niet en je let eigenlijk alleen op je eigen instrument.
Wat mij opviel aan de muziek is dat het eerste album Dookie, lekkere punk bevat die prima wegspeelt. De nummers duren meestal nog geen drie minuten waardoor de vaart in het spel blijft. Ook het meezingen is geen probleem doordat de zanger, Billie Joe Armstrong zelf niet zo’n singstar is. Alles wordt vrij hoog, ietwat nasaal en monotoon ingezongen. Dit klinkt misschien slecht, maar voor een spel als dit, is het juist goed, doordat het zingen nu voor iedereen meteen toegankelijk is. Na veertien nummers van het eerste album gespeeld te hebben bekroop mij het gevoel dat alle nummers wel erg veel op elkaar lijken en dat ik ze amper meer uit elkaar kon houden.
|
- Speelt als een Rockbandspel
- Muziek is zeer toegankelijk
|
- Duur
- Er ontbreken albums
- Censuur
- Mist sfeer
- Geen innovatie
|
|
Voldoende |
Green Day Rockband speelt zoals alle Rockbandspellen lekker weg en is extra toegankelijk door de vrij eenvoudige muziek van de band. Helaas voelt deze uitgave meer aan als een stap terug voor de serie dan een stap vooruit. Het spel is (zeker gezien de prijs) niet compleet genoeg; er ontbreken albums, de sfeer is matig en de extra’s zijn bijzonder karig. Als je geen groot fan bent van de band, dan kun je het spel beter in de schappen laten liggen totdat de prijs daalt. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
)